Εἴμαστε ἐκεῖ, μπροστά στόν Ἐσταυρωμένο Ἰησοῦ μαζί μέ
ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ἀπ’ ὅλο τόν κόσμο. Εἴμαστε ἐκεῖ, Μεγάλη
Παρασκευή σήμερα, καί ὑψώνουμε μέ δέος τό βλέμμα μας στό Σταυρό,
ἄφωνοι κι ἐκστατικοί. Συγκλονιστικό τό θέαμα τοῦ Ἐσταυρωμένου,
ἀπορροφᾶ ὁλόκληρη τήν αἴσθηση, τήν προσοχή καί τή σκέψη μας,
καί ἴσως δέν ἀφήνει τίποτε ἄλλο ὁλόγυρα νά δοῦμε.
Ἐκεῖνος ἐπάνω στό Σταυρό μόνος· κι’ ὁλόγυρα θόρυβος πολύς,
κόσμος περισσότερος, ἀλλαλαγμοί, φωνές, «σταυρωθήτω» - Ἀρχιερεῖς,
Φαρισαῖοι, μαθητές, ἐπώνυμοι καί ἀνώνυμοι, πιστοί καί ὀλιγόπιστοι.
Γρηγοροῦν καί καθεύδουν· Τόν προδίδουν, Τόν ἀρνοῦνται.
Ἀκολουθοῦν ἤ κρύβονται. Γιά ὅλους ὑπάρχει ἕνας ρόλος, ἕνας λόγος,
ἕνα παράπονο ἴσως· ὁπωσδήποτε ὅμως μια τοποθέτηση: ἤ στό πλευρό
τοῦ Ἰησοῦ ἤ στήν ὁμάδα τῶν ἀνόμων.
Καί μεῖς; Ἄραγε ποιός ρόλος μᾶς ταιριάζει; Ἡ δική μας βιοτή σέ ποιά
μορφή τοῦ θείου Δράματος προσομοιάζει; Ἀνήκουμε στούς σταυρωτές
ἤ τούς φίλους τοῦ Κυρίου μας;
