«ἸΔΟΥ Ὁ ΝΥΜΦΙΟΣ ἜΡΧΕΤΑΙ ἘΝ ΤΩ͂Ι ΜΕΣΩΙ ΤΗ͂Σ ΝΥΚΤΟΣ».

Ἔρχεται λαμπροφορεμένος μέ τήν ἄκρα ταπείνωσή Του, γιά τόν
μοναδικό σκοπό πού πρέπει νά πραγματοποιήσει στόν κόσμο. Τρέχει
σάν σέ πανήγυρη γάμου, θεληματικά καί χαρμόσυνα, στή σύλληψη, στό
πάθος, στό μαρτύριο. Καλεσμένοι Του, ὅμως, εἴμαστε ὅλοι μας, ὄχι γιά
νά θυμηθοῦμε ἤ νά νιώσουμε κάποια συναισθήματα, ἀλλά μέ τήν μέσα
καί ἔξω ἀπό τόν Ναό ζωή μας, ἀπό δῶ καί στό ἑξῆς, νά
«συμπορευθῶμεν καί συσταυρωθῶμεν» μέ Αυτόν· καί μέ ἐγρήγορση
καί νήψη, σάν ἄνθρωποι πού ἀγαποῦν καί μέσα στήν καρδιά τῆς νύχτας
ἐντρυφοῦν στό ἀντικείμενο τῆς ἀγάπης τους, ἤ ἀκόμη καί σάν
εὐγνώμονες δοῦλοι πού ἀναμένουν τόν Κύριό τους, νά Τοῦ ἀνοίξουμε
τή θύρα τῆς καρδιᾶς μας καί νά εἰσέλθουμε μαζί Του, ἔμπρακτα καί
βιωματικά, στόν νυμφῶνα.

Μή μείνωμεν, λοιπόν, ἔξω τοῦ Νυμφῶνος Χριστοῦ.

Καλή Μεγάλη Ἑβδομάδα!